از کنار تخته سنگی گذشتم .................

                       به قلبم قسم که نمی خواستم بنویسم ...

                       قلبم مجبورم کرد ...

                       آرام و بی صدا

                       در کنار بقیه دوستت دارم ها ٫

                       کم رنگ نوشتم

                                         دوستت دارم ....

                       امشب باز به تو و آن تخته سنگ می اندیشم

                                                           راستی ....

                           هنوز آن را در سینه داری؟     

 

                                        تو را به جرم نگاه زیبایت

                               در زندان قلبم محکوم به حبس ابد می کنم

                              تا در محضر خدای عاشقان اعتراف کنی که

                                             د و س ت م د ا ر ی

*******************************************************************************************  

   می رفتم و با سکوت کوچه نجوا می کردم .... 

           

                       

                                    باز لحظه دیدار نزدیک است

                                    باز من دیوانه ام ......مستم

                                    باز می لرزد دلم ...... دستم

 

 انقدر زمزمه کردم تا لحظه دیدار رسید . پس از مدت ها دلم لرزید .

                                                                                            جلو رفتم .

                 طپش های قلبم از ثانیه ها پیشی گرفته بود  .........

 

   و حال که آن زمان بود ما با هم بودیم . از گفتنی ها گفتیم  و از ناشنیده ها شنیدیم .

 

        گفت که بگو  و من پرسیدم .

                                  از عشق ٬ محبت ٬ بودن یا نبودن ............

  و تو چه قاطعانه بودن و نبودن را انتخاب کردی ....

     وچه معصومانه عشق را انکار کردی ......

  و چه ناباورانه به من باور دادی که همه چی بین ما هیچ بوده .........

 

     و چه مظلومانه آخرین برگ سبز خاطره از درخت خشک عشقمون افتاد  .........

                                  و من تمام لحظات با هم بودنمان را گریستم .

 

  و حال که این زمان است طپش های قلبم حتی نای رقابت با دقیقه ها را هم ندارد ....

 

   می روم .... می روم و زیر لب بر سکوت کوچه ناسزا می گویم ......

                        خدا را می خوانم ...

                                خدایا

                                    سرای محبت کجاست ...؟

     ولی باز جز سکوت کوچه جوابی نمیشنوم ...............

  

 باور نداشتم که گل آرزوی من

 با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

 با این همه هنوز به جان میپرستمت

 بالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

                                                                می بینمت هنوز به دیدار واپسین

                                                                گریان در آمدی که فریدون خدا نخواست

                                                               غافل که من بجز تو خدایی نداشتم

                                                                اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست

 بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست

گوید به من هر آنچه که او کرد خوب کرد

 فردای ما نیامد و خورشید آرزو

تنها سپیده ای زد و آنگه . . . 

غروب کرد . . . .  

*******************************************************************************************

بيا كه لحظه لحظه هاي انتظار

تمام وجود خسته ي مرا به نيستي كشانده است ...

امروز یکی از اون روزایی بود که دوباره حس کردم از همیشه تنها ترم ... خیلی تنها ... تنهای تنها ...

من، و دلتنگ، و این شیشه ی خیس.

می نویسم، و فضا.

می نویسم، و دو دیوار، و چندین گنجشک.

 

خیلی دلم گرفته ... دوست دارم گریه کنم. یه بغضی توو گلوم است ولی اجازه ی ترکیدن نداره. بی خیالِ من، نگران نباشین. حالم اصلاً خوب نیست. امروز یکی از اون روزایی است که دوباره تنهایی خودش رو بد جوری نشون می ده ...

 

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد.

و خاصیت عشق این است 

*************************************************************

« دلتنگ توئم »

 

تو آن جايي

و من اين جا

در اين فكر

كه تا چه حد دوستت دارم

 

در اين فكر

كه تا چه حد برايم با ارزشي

 

در اين فكر

كه تا چه حد دلتنگ توئم

 

تو آن جايي

و من اين جا

در اين فكر

كه تا چه حد در اشتياق ِ

بار ديگر

در كنار تو بودنم 

   

                                                              در اين فكر

كه چگونه بيش از هميشه

قدر آن زمان

كه در كنار هم خواهيم بود را

خواهم دانست

 

دوستت دارم 

 

*

 

“I Miss You”

 

You Are there

And I am here

Thinking about how much

I love you

 

Thinking about how much

I respect you

 

Thinking about how much

I Miss You

 

You are there

And I am here

Thinking about how much

I cannot wait

Until we are together again

 

Thinking about how

I will appreciate

More than ever

The Time

We will spend together

 

I Love You

 ‌ 

        

 

 

 

 

 

 

 

---

 

آسمون شب دوباره          اشکامو بیرون میاره

 

غصه های عشق تو باز    آسمونم کم میاره

 

آسمونی پر ستاره            یه دنیا غصه میاره

 

تک تک ستاره ها باز      غصه تو یادم می یاره

 

غصه ی تنهایی تو          یه دنیا غمو دوباره

 

روی دوش من میزاره      وای که غم غصه میاره

         

    

               آسمون شب دوباره

         

              اشکامو بیرون میاره

 

عشق گاهي خواهش برگ است در اندوه تاك

عشق گاهي رويش برگ است در تن پوش خاك

عشق گاهي ناودان گريه ي اشك بهار

عشق گاهي طعنه بر سرو است در بالاي دار

عشق گاهي يك تلنگر بر زلال تنگ نور

پيچ و تاب ماهي انديشه در ژرفاي تور

عشق گاهي مي رود آهسته تا عمق نگاه

همنشين خلوت غمگين آه

عشق گاهي شور رستن در گياه

عشق گاهي غرقه ي خورشيد در افسون ماه

عشق گاهي سوز هجران است در اندوه ني

رمز هوشياريست در مستي مي

عشق گاهي آبي نيلوفريست

قلك انديشه ي سبز خيال كودكيست

 

   

  داستان عشق و  د يوانگی 

زمانهای قديم وقتی هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلتها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند.

ذکاوت! گفت : بياييد بازی کنيمٍ ، مثل قايم باشک

ديوانگی ! فرياد زد:آره قبوله ، من چشم ميزارم

چون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد همه قبول کردند.

ديوانگی چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!!

يک..... دو.....سه ...

همه به دنبال جايی بودند تا قايم بشوند

نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد.

اصالت به ميان ابرها رفت و

هوس به مرکززمين به راه افتاد

دروغ که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت ، به اعماق دريا رفت !

طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق .

آرام آرام همه قايم شده بودند و

ديوانگی همچنان می شمرد:هفتادوسه،...... هفتادو چهار

اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود.

تعجبی هم ندارد قايم کردن عشق خيلی سخت است.

ديوانگی داشت به عدد 100 نزديک می شد

که عشق رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست

ديوانگی فرياد زد، دارم ميام، دارم ميام

همان اول کار تنبلی را ديد. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود!د

بعدهم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيداما از عشق خبری نبود.

ديوانگی ديگر خسته شده بودکه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت :عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است.

ديوانگی با هيجان زيادی يک شاخه  از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو کرد .

صدای ناله ای بلند شد .

عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد، دستها يش را جلوی صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون می ريخت.

شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود.

ديوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت

حالا من چکار کنم؟ چگونه ميتونم جبران کنم؟

عشق جواب داد: مهم نيست دوست من، تو ديگه نميتونی کاری بکنی ، فقط ازت خواهش می کنم از اين به بعد يارمن باش .

همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم .

واز همان روز تا هميشه عشق و ديوانگی همراه يکديگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند!

                               كاش فردا را كسي پنهان كند

 

               با من امشب چيزي از رفتن نگو                            نه نگو از اين سفر با من نگو

                من به پايان ميرسم از كوچ تو                               با من از آغاز اين مردن نگو

               كاش ميشد لحظه هارا پس گرفت                          كاش ميشد از تو بود و تا تو بود

                كاش ميشد در تو گم شد تا همه                             كاش ميشد تا هميشه با تو بود

               با من امشب چيزي از رفتن نگو                            نه نگو از اين سفر با من نگو

                من به پايان ميرسم از كوچ تو                              با من از آغاز اين مردن نگو

                 كاش فردا را كسي پنهان كند                              لحظه را در لحظه سرگردان كند

               كاش ساعت را بميراند به خواب                             ماه را بر شاخه آويزان كند

              ميروي تا قصه را غمنامه تدفين گل                      ميروي تا واژه را باران خاكستر كنم

                ثانيه تا ثانيه پلواره ويران شدن                         ميروي تا بخشي از جان مرا پرپركني

               با من امشب چيزي از رفتن نگو                            نه نگو از اين سفر با من نگو

                من به پايان ميرسم از كوچ تو                              با من از آغاز اين مردن نگو

                                        ----------------- چون: -----------------------

         بیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت                  هیچکس غصه ی این را که چه میکرد نداشت

        چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید                         خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت

                                        ------------------ اما: ----------------------------

                                       هر کس بد ما به خلق گوید ما سینه ی او نمی خراشیم

                                        ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم

 

                                       ------------------ آخه: -------------------------

                         دگر درمان دردش دیرشد دل                   چه زود از سیرعالم سیرشد دل

                         دل پیران جوان دیدم ولی من                     جوان بودم که ناگه پیر شد دل

                                      -------------------  که: --------------------------

                         من از فتنه غولها خسته شدم                    ازاين طبق معمولها خسته شدم

                          صفايي ندارد ارسطو شدن                      خوشا پرگشودن، پرستو شدن

                                -------------------  ولی: ---------------------------

            هیهای مرا بشنو، اسب و من و دل خسته            من چاوش بی خویشم، با هق هق آوازم

                راه سفر عاشق، از گردنه بندان پُر                 نامردم اگر از خون، این باج نپردازم

 

                                  -------------------  ليکن: ---------------------------

 

                     مقصد از مقصود ما هم دورتر                   راه ناهموار بود و همسفر ناجورتر

                     در نهایت بی نهایت خفته بود                         دل مردّد بود و هم آشفته بود

                    آسمان تاریکتر از هر لحظه شد                      گفتگوها چون علفها هرزه شد

                     جز جدایی چاره ای بهتر نبود                      لحظه ای شیرین تر از آخر نبود

                        

                         ----------------- و شعری هم از مسعود فردمنش: ------------------

 

 گفتم:

نمی دانم که در قيد که هستی، طرفدار خدا یا بت پرستی

نمی دانم در این دنیای محشر، به چه عشقی چنین ساکت نشستی

 

 گفت:

طرفدار خدای عشقم ای یار

از این عاشق کشی ها دست بردار

که کار بت پرستِ بی وفایی

نه من که غصممِ درد جدایی

 

 گفتم:

خدا را هرگز نیست با تو کاری

که تو خود ناخدای روزگاری

به روی زورق در هم شکسته

مثل ماهی که رو ابرا نشسته

 

 گفت:

اگر من ناخدایم با خدایم، نکن تو از خدای خود جدایم

به تو محتاجم ای یار مقابل، به تو محتاجم ای همراه عاشق

 

 گفتم:

خدای عشق تو دارد خدایی

که تو دینش گناهه بی وفایی

بگو پندار تو صد افسوس، تو نور ماهی و من نور فانوس

تو هشیارانه گفتی یا که زمستی، نفهمیدم که در قید که هستی

 

 گفت:

من غرق سکوتم تو بخوان

قصه پرداز تویی، من هیچم و پوچ، تو بمان

سینه ما راست تویی

 

               ------------------------------------------------------------------

 

                                 اگر بسويت اينچنين دويده ام به عشق عاشقم نه بوصال تو

 

                               به ظلمت شبان بي فروغ من که خيال عشق خوشتر از خيال تو

 

               ---------------------------- و در آخر: ----------------------------

                       

                        سراپا اگر سرد و پژمرده ایم                    ولی دل به پاییز نسپرده ایم

                        

                         چو گلدان خالی، لب پنجره                     پراز خاطرات ترک خورده ایم

 ***********************************

 

اشک رازی است

لبخند رازی است

عشق رازی است

 

اشک آن شب لبخند عشقم بود.

 

قصه نیستم که بگوئی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی...

 

 من درد مشترکم

مرا فریاد کن.

 

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

ومن با تو سخن می گویم

 نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

ودستهایت با دستان من آشناست.

 

 

درخلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

ودر گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند.

 

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیریافته با تو سخن می گویم

به سان ابر که با طوفان

به سان علف که با صحرا

به سان باران که با  دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

 

زیرا که من

ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست

 

غروب را دوست دارم ولي

در اوج دلخوشي

غروب را دوست دارم در برگ ريز پائيز

غروب را دوست دارم در زماني كه دل طلوع ميكند

غروب را دوست دارم در زمانيكه شاهد غروب هيچ دلي نباشم

غروب را دوست دارم در آنجائي ببينم كه دلم شاد هست

در آن سرزميني كه شايد سرزمين روياهايم باشد

و خلاصه اينكه

غروب زيباست در طلوع عشقي پاك

با سلام خدمت همه گلهای نازنينم  که با پيغامهای زيباشون من حقير رو شرمنده کردن

دوستان عاشق بنا به دلايلی چند وقتی غيبت داشتم و نميشد که بشه . اما همچنان کنارتون هستم و دورا دور جويای احوالتون . اميدوارم من رو بخشيده باشين . ممنونم

***********************************************************

 اي عشق واقعی

 

چگونه ستايشت كنم در حالي كه قلبت از محبت بي نياز است

 

چگونه ببوسمت وقتي كه عشقت در وجودم جاري است

 

بگذارنامت را تكرار كنم نامت زيباست "دلنشين است

 

چه داشته ايي كه اينگونه مرا طلسم كرده ايي؟

 

من اين گونه نبودم تو عشق را با من اشنا كردی

 

تو هواي دلم را با طراوت كردی

 

زماني كه با تو هستم به اسمان به بيكران پرواز ميكنم

 

پس بدان دوستت دارم.

گر چه پايان راه را نمي دانم

با من بگو از عشق  ای اخرين معشوق

   که برای رسوائی  دنبال بهونه ام

 با بوسه ای اروم   خوابم رو دزديدی

تو شدی تعبير دل  رويای شبونه ام

من تو نگاه تو دنيام رو ميبينم

فردای شيرينم  نازنين من

چشمهای تو افسانه نيست  که تموم خواب و خيالم بود

تقدير من عشق تو شد  که هميشه فکر محالم بود

********************************************************************** 

عاشق شو
وگرنه كار جهان روزي به پايان ميرسد
تعلق عشق مهم نيست مهم آن است كه گل عشق در قلب تو بشكفد
بگذار عشق خاصيت تو باشد.
عشق نبايدبه معناي رابطه خاص تو با كسي باشد زيرا در اين
صورت عشق تو يكي را به خود راه ميدهدوهمه جهان را از
خانه وجودت بيرون ميكند.
اين معامله اي خطرناك است گزينش يكي و بيرون راندن همه
جهان در حالي كه همه جهان به تو تعلق دارد وتو به همه
جهان
تعلق داري . هستي مدام باران عشق خود رابر تو مي بارد
ناسپاسيست اگر به همه هستي تنها به خاطر يكنفر بي اعتنا
باشي.بنابراين به خورشيد؛ماه؛ستارگان عشق بورز به
دريا؛كوه؛جنگل؛عشق بورزبه آدمهاوحيوانات وپرندگان عشق
بورز وجود خود را به عشق تبديل كن و بگذار همه هستي
محبوب تو باشد.همين عشق است كه ديندار واقعي را از آدم
ريايي جدا ميكند.
هنگامي كه عشق تو چتر خويش را برهمه چيزوهمه كس مي
گستراند
هنگامي كه عشق تو مرز نميشناسد
هنگامي كه عشق تو در هيچ قفسي گرفتار نمي شود
هنگامي كه عشق تو قيد وشرط نميشناسد
هنگامي كه عشق به نحوه بودن تو در هستي تبديل مي شود
آنگاه عشق تو نيايش مدام توست
آنگاه عشق تو مراقبه ژرف توست
آنگاه عشق تو؛ تو را آزاد ميكند
تنهاعشق است كه ميرهاند
عشق آزاديست.

نام عشق را که میبری

آفتاب

احترام می کند

نبض آب تند می زند

موج میزند

موجها قیام می کنند

نام عشق را که می بری سنگ هم بی قرار می شود

*********************************************************************

سلام تنها بهونه واسه زندگی

 

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                           عشق يعني ...         شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

 

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

 

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني      

وعشــــــــــــــــــــــــــــــــــق يعنی تو

 

                                                   « به نام   حضرت عشق»

                دوباره يه بونه واسه تركيدن بغض خوشحالي پيدا كردم

           دوباره يه موقعيت واسه فهموندن مقدار عشقم بدست آووردم

         دوباره تونستم بهت ثابت كنم چقدر عاشقم و تا چه حد برام عزيزي

         دوباره تونستم تو بيست و يكمين جوونه زدن زيبا ترين نرگس عرش

                                      *حضرت عشق *

                     اشك شوق بريزم و با تموم وجودم فرياد بزنم

                    دوستت دارم    

                          با تموم وجود و تموم احساس عاشقم

                                                                                                                                                                                    

*********************************************************************

       كرامت گدايي

 

دست خالي اومدم گداييتو كنم خدا  

                  وصفِ لطف و كرم و خداييتو كنم خدا

                                  دست خالي اومدم نگام كني كه بي كسم      

                                             تا ببيني كه شده عشق قريبِ نفسم

اومدم شكر خداييتو كنم از ته دل            

                 بگم از دوري تو روز و شبم گشته خجل     

                            اومدم بندگيتو قدّ خودم ادا كنم   

                                                   دل تاريكمو يكجا واسه تو فدا كنم  

اومدم نرگسمو بيمة مهر تو كنم                         

                 اومدم زندگيشو طلسم سِحر تو كنم

                                  ميدونم بدم ولي دل كه گناهي نداره    

                                            جز رسيدن به نگاهت ديگه راهي نداره

ميدونم ارزش توصيفِ نگاتو ندارم           

                ميدونم اجازة وصف صفاتو ندارم    

                                  ولي بازم اومدم سفرة دل رو وا كنم

                                           حسابم رو ايندفعه از عاشقا جدا كنم 

اومدم شوق دل نرگسمو بدي برم            

                اومدم همدم قلب بي كسو بدي برم     

                               اونقده در ميزنم تا حاجتم روا كني 

                                            دلِ بيچاره رو از بي كسي ها رها كني

من كه لحظه اي گداييتو به عالم نميدم   

         پري از پرهاي دنيا رو به بالم نميدم

                              واسه من گداييِ تو پُره از كرامته              

                                           نا اميدي از مرامت آخر كراهته

ندارم لياقت چشماي پاكش ميدونم       

            حتي بوسيدن اون تربت خاكش ميدونم       

                             تو عطا كن به منِ ساده دل و رو سياه       

                                          به دلِ عاشقِ اين غريبِ افتاده به چاه

گفتم حرف دلمو ساده به عرش كبريا                 

            با تموم سادگي و بدون مكر و ريا

                       واسه من دنياي خاكي ديگه ارزش نداره    

                                              واسه پاي آسموني درّه لرزش نداره   

از سرم زياديه قطره اي از مهر و وفات                

            آخدا حيرونم از بارون رحمت و صفات  

                     از تو هيچي نميخوام بجز سعادت دعا       

                                             بكن از تموم عالم تو وجودمو جدا

      

                                بود و نبود    

                                                                                          

مرگ اندوه مني وقتي مـلالـي نـدارم         

 ســاز آوازِ مــنی وقتـي کَلالـي نـدارم                   

                            

       بخدا يوسف تو مکر زُليخا هم نيست         

            بُت پـاکيِ مـني جـز تـو جلالـي نـدارم                         

                                      

                  شده قرباني عشقت همه رغبت وجود       

                     شور رويـاي مـني جز تـو خيالـي نـدارم                 

                                                

                     چو ز دست خاليم کس نکند رخم نـظر       

                             تو خريـدار مني وقتي کـه مـالي نـدارم              

                                                  

                              روسيـه گـشته ز کـردار دلِ سنگ دلــم      

                                     نورسيماي مني جـز تو جـمالي نـدارم  

                                                  

                                     گرچه از خاک به افلاک سفر کرده دلم    

                                             اوج پـرواز مـني جـز تو که بـالي نـدارم

 

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

 

*٬٫**

                                                            

ای کاش می توانستم نشان دهم،         I wish l could make you.

 

که تا کجا دوستت دارم.                 Understand how l love you

 

همیشه در جستجو هستم،                  l am always seeking but

 

اما نمیتوانم راهی بیابم...                      cannot find a way….

 

به آن آنی در تو عاشقم،                l love in you a something

 

که تنها خود کاشف آنم                 that only have descovered

 

آنی فراتر از تویی که دنیا می شنا سد،                   the you_ which is beyond the

 

و تحسین می کند.                    you of the world that is

 

آنی که تنها وتنها از آن من است.              admired and known by others

 

آنی که هرگز رنگ نمی بازد،               a you which is eapecially mine

 

وآنی که هرگز نمی توانم عشق از او بر گیرم.                 Which cannot evto love

تنهايي ام را با تو قسمت مي كنم ، سهم كمي نيست

گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

غم آنقدر دارم كه مي خواهم تمام فصلها را 

                بر سفره ي رنگين خود بنشانمت ، بنشين غمي نيست      

 

                        

۸۸

 

 

 

 

 

 

 

 

برگ وباد

 قصه ی برگ وباده                                    تموم سرنوشتم

   بهارومی خوام اما                                     پائیزه سر نوشتم

یه جاده پیش رومه                                     که انتها نداره

          توشهری که توباشی                                    می مونه این مسافر

     دلخوش میشه به یه سقف                               پرنده ی مهاجر

     وقتی که تو بمونی                                       کنار من همیشه

         دستهای بی نصیبم                                      پر از ستاره می شه

          حرف پائیزو نزن                                       پیک بهاریم من وتو

         ابری از طراوتیم                                        باید بباریم من وتو

 

 

دفتر عشق که بسته شد.

دفتر عشـــق كه بسته شـــــــــــد
ديـدم منــم تــموم شـــــــــــــــــــــــــــــدم
خونـم حـلال ولـي بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون
به پايه تو حــروم شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
اونيكه عاشـق شده بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود
بد جوري تو كارتو مونـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو
بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم
غــرور لعنتي ميگفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
بازي عشـــــقو بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم
از تــــو گــــله نميكنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم
چــــــــراغ ره تـاريكـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم
دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن
فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه
چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــــو
آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه
دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــــــرزه
بزن تير خـــــــــــــــــــلاص رو
ازاون كه عاشقـــــــت بـود
بشنواين التماســــــرو
ــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــ
ــــــــــــ
ـــــ