داستان عشق و د يوانگی
زمانهای قديم وقتی هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود فضيلتها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند.
ذکاوت!
گفت : بياييد بازی کنيمٍ ، مثل قايم باشکديوانگی !
فرياد زد:آره قبوله ، من چشم ميزارمچون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد همه قبول کردند.
ديوانگی چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!!
يک..... دو.....سه ...
همه به دنبال جايی بودند تا قايم بشوند
نظافت
خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.خيانت
داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد.اصالت
به ميان ابرها رفت وهوس
به مرکززمين به راه افتاددروغ
که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت ، به اعماق دريا رفت !طعم
داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.حسادت
هم رفت داخل يک چاه عميق .آرام آرام همه قايم شده بودند و
ديوانگی
همچنان می شمرد:هفتادوسه،...... هفتادو چهاراما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود.
تعجبی هم ندارد قايم کردن عشق خيلی سخت است.
ديوانگی
داشت به عدد 100 نزديک می شدکه عشق رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست
ديوانگی فرياد زد، دارم ميام، دارم ميام
همان اول کار تنبلی را ديد. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود!د
بعدهم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيداما از عشق خبری نبود.
ديوانگی
ديگر خسته شده بودکه حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت :عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است.ديوانگی
با هيجان زيادی يک شاخه از درخت کند و آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو کرد .صدای ناله ای بلند شد .
عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد، دستها يش را جلوی صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون می ريخت.
شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود.
ديوانگی
که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفتحالا من چکار کنم؟ چگونه ميتونم جبران کنم؟
عشق
جواب داد: مهم نيست دوست من، تو ديگه نميتونی کاری بکنی ، فقط ازت خواهش می کنم از اين به بعد يارمن باش .همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم .
واز همان روز تا هميشه عشق و ديوانگی همراه يکديگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند!
كاش فردا را كسي پنهان كند
با من امشب چيزي از رفتن نگو نه نگو از اين سفر با من نگو
من به پايان ميرسم از كوچ تو با من از آغاز اين مردن نگو
كاش ميشد لحظه هارا پس گرفت كاش ميشد از تو بود و تا تو بود
كاش ميشد در تو گم شد تا همه كاش ميشد تا هميشه با تو بود
با من امشب چيزي از رفتن نگو نه نگو از اين سفر با من نگو
من به پايان ميرسم از كوچ تو با من از آغاز اين مردن نگو
كاش فردا را كسي پنهان كند لحظه را در لحظه سرگردان كند
كاش ساعت را بميراند به خواب ماه را بر شاخه آويزان كند
ميروي تا قصه را غمنامه تدفين گل ميروي تا واژه را باران خاكستر كنم
ثانيه تا ثانيه پلواره ويران شدن ميروي تا بخشي از جان مرا پرپركني
با من امشب چيزي از رفتن نگو نه نگو از اين سفر با من نگو
من به پايان ميرسم از كوچ تو با من از آغاز اين مردن نگو
----------------- چون: -----------------------
بیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت هیچکس غصه ی این را که چه میکرد نداشت
چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت
------------------ اما: ----------------------------
هر کس بد ما به خلق گوید ما سینه ی او نمی خراشیم
ما خوبی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم
------------------ آخه: -------------------------
دگر درمان دردش دیرشد دل چه زود از سیرعالم سیرشد دل
دل پیران جوان دیدم ولی من جوان بودم که ناگه پیر شد دل
------------------- که: --------------------------
من از فتنه غولها خسته شدم ازاين طبق معمولها خسته شدم
صفايي ندارد ارسطو شدن خوشا پرگشودن، پرستو شدن
------------------- ولی: ---------------------------
هیهای مرا بشنو، اسب و من و دل خسته من چاوش بی خویشم، با هق هق آوازم
راه سفر عاشق، از گردنه بندان پُر نامردم اگر از خون، این باج نپردازم
------------------- ليکن: ---------------------------
مقصد از مقصود ما هم دورتر راه ناهموار بود و همسفر ناجورتر
در نهایت بی نهایت خفته بود دل مردّد بود و هم آشفته بود
آسمان تاریکتر از هر لحظه شد گفتگوها چون علفها هرزه شد
جز جدایی چاره ای بهتر نبود لحظه ای شیرین تر از آخر نبود
----------------- و شعری هم از مسعود فردمنش: ------------------
گفتم:
نمی دانم که در قيد که هستی، طرفدار خدا یا بت پرستی
نمی دانم در این دنیای محشر، به چه عشقی چنین ساکت نشستی
گفت:
طرفدار خدای عشقم ای یار
از این عاشق کشی ها دست بردار
که کار بت پرستِ بی وفایی
نه من که غصممِ درد جدایی
گفتم:
خدا را هرگز نیست با تو کاری
که تو خود ناخدای روزگاری
به روی زورق در هم شکسته
مثل ماهی که رو ابرا نشسته
گفت:
اگر من ناخدایم با خدایم، نکن تو از خدای خود جدایم
به تو محتاجم ای یار مقابل، به تو محتاجم ای همراه عاشق
گفتم:
خدای عشق تو دارد خدایی
که تو دینش گناهه بی وفایی
بگو پندار تو صد افسوس، تو نور ماهی و من نور فانوس
تو هشیارانه گفتی یا که زمستی، نفهمیدم که در قید که هستی
گفت:
من غرق سکوتم تو بخوان
قصه پرداز تویی، من هیچم و پوچ، تو بمان
سینه ما راست تویی
------------------------------------------------------------------
اگر بسويت اينچنين دويده ام به عشق عاشقم نه بوصال تو
به ظلمت شبان بي فروغ من که خيال عشق خوشتر از خيال تو
---------------------------- و در آخر: ----------------------------
سراپا اگر سرد و پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی، لب پنجره پراز خاطرات ترک خورده ایم
***********************************
اشک رازی است
لبخند رازی است
عشق رازی است
اشک آن شب لبخند عشقم بود.
قصه نیستم که بگوئی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی...
من درد مشترکم
مرا فریاد کن.
درخت با جنگل سخن میگوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
ومن با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافته ام
با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام
ودستهایت با دستان من آشناست.
درخلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان
ودر گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین زندگان بوده اند.
دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می گویم
به سان ابر که با طوفان
به سان علف که با صحرا
به سان باران که با دریا
به سان پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من
ریشه های تو را دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست
